Ondertiteling – transcript

Beste mensen, welkom bij een nieuwe aflevering van de RouwDouwer podcast.

En vandaag is mijn gast Albert van Schothorst.

En ik ben super blij dat hij hier is.

Kort een even vooraf.

Albert en ik hebben samen een keer in de Vriendin gestaan, de week 44 van 2024.

En onlangs had ik hem benaderd of hij het leuk vond om mee te doen in de podcast.

En hij zei ogenblikkelijk ja, en dat vond ik super tof.

Dus Albert, welkom vandaag.

zou je zelf voor willen stellen?

Wie ben jij?

Nou, zoals gezegd Albert van Schothorst.

Ik kom uit Bodegraven.

Daar woon ik eigenlijk mijn hele leven al.

Alle 56 jaar bijna 57.

Ik ben leraar van beroep en dat doe ik met enorm veel plezier.

Ik ben nu docent op voortgezet onderwijs.

Aardrijkskunde geef ik en dat vind ik zo een fantastisch vak.

Dat vind ik heel erg leuk om te doen.

Ik geniet er enorm van.

Vakanties staan vaak in het teken van aardrijkskunde.

Niet helemaal, maar soms wordt mijn vrouw er beetje moe van.

Ze even de korte versie alsjeblieft.

Dan zie ik weer een van andere berg of steen of weet ik veel.

Maar daar kan ik heel erg blij van worden van mijn vak.

En niet alleen om de inhoud van het vak, maar ook om het omgaan met de kinderen.

Het is de leeftijd van 12 tot 15 ongeveer waar ik les aan geef.

Mensen zeggen, oh, moeilijk een leeftijd om les aan te geven.

Ja, ik voel me als een vis in het water.

Leerlingen vinden het over het algemeen ook heel fijn bij mij in de klas.

ja, wat wil je nog meer, je bijna zeggen.

Ik kom uit een groot gezin.

Ik ben de vierde van tien en ik ben getrouwd.

Mijn vrouw komt ook uit een groot gezin, is de eerste van zeven.

En ja, we zijn nu dit jaar, 2026 natuurlijk, Ja, dan wordt het 34 jaar dat we getrouwd

zijn.

Dat is een enorme tijd natuurlijk.

Ik kan het haast niet bevatten dat het zo snel gaat, maar…

Ja, we genieten enorm van elkaar.

We vinden elkaar nog steeds heel lief om het zo te zeggen, we komen ook steeds dichter bij

elkaar door alle dingen die in het leven gebeuren of dingen die juist niet gebeuren in het

leven.

Dat is waar deze podcast natuurlijk ook over gaat.

En ja, ik vind het hele eer om in deze podcast te mogen komen.

Ja, van harte welkom.

Ik ben nog heel nieuwsgierig naar jouw leeftijd, want 34 jaar getrouwd.

kan me dat ook nog niet voorstellen.

Ik moet nog trouwen, maar goed.

Hoe jong ben jij, Albert?

Ik ben bijna 57.

Ik ben op mijn 23e getrouwd.

Mijn vrouw is op haar 20e getrouwd.

mij natuurlijk.

We hebben nooit spijt van gehad dat we zo jong in het huwelijksbootje zijn gestapt.

Dat geeft namelijk de gelegenheid om naar elkaar toe te groeien.

Trouwen betekent voor ons.

dat je elkaar trouw bent, elkaar trouw belooft.

Dat klinkt misschien gek, maar ik heb beloofd om haar lief te hebben.

Dat is een besluit.

En in goede en slechte tijden.

Ja, hebben zat gedoe over ons heen gehad.

Dat zal later in deze uitzending ook nog wel in de orde komen, denk ik.

Maar we hebben besloten om elkaar vast te houden.

En dat is niet altijd makkelijk.

En niet altijd makkelijk geweest.

Maar het is wel…

wat leidt tot een heel diepe verbondenheid waar we nu ook in staan.

Ja, wauw.

je zei 20 en 23 waren jullie toen jullie het huwelijksbootje instapten.

En we gaan het hier natuurlijk hebben over kinderwens.

In jouw geval onvervulde kinderwens.

Of jullie geval moet ik natuurlijk zeggen.

En ja, kunnen we ons meenemen in?

Ja, hoe ging dat bij jullie?

waren getrouwd en op een gegeven moment waarschijnlijk een kinderwens.

Nou, natuurlijk waren we jong getrouwd en we kwamen allebei uit een groot gezin.

Allebei nog zo bleu als wat natuurlijk.

ja, we hadden zoiets, nou kinderen zijn welkom, maar we vinden niet erg als het twee jaar

duurt of zoiets dergelijks.

Maar ja, we gingen er eigenlijk vanuit dat, ja natuurlijk krijg je kinderen, dat is

logisch.

komt allebei ook uit een groot gezin, dus ja, het is niet meer dan logisch dat je dan ook

zelf…

denkt aan een gezin te stichten.

Dus na twee jaar was er nog steeds geen zwangerschap en drie jaar hadden we zoiets van ja,

misschien moeten we eens kijken van is er misschien iets aan de hand?

En toen zijn we wat gaan doktoren en nog eens wat gaan doktoren en de artsen zeiden

eigenlijk, weet je, er is eigenlijk gewoon niks aan de hand.

Dus ja, dan heb je zoiets van nou ja, oké, het zal wel.

Ja, dan gaan we gewoon maar zo door en dan zien we wel.

Ja, totdat we op een gegeven moment zeven jaar getrouwd waren.

Toen was Ruth ineens zwanger.

ja, we hadden zoiets van, wacht, wat raar.

Nou ja, goed.

Maar toen bleek uiteindelijk dat die zwangerschap op de verkeerde plek zat.

Die zat in een buikholte en niet in de baarmoeder.

Dus een buitenbaarmoederlijke zwangerschap dus.

toen de dokteren er achter kwamen in het ziekenhuis bij een echo, toen werd ze geen moment

meer alleen gelaten.

Ze zeiden wel van ja kijk het een heel mooi vruchtje, zo noemden ze dat dan.

En we zagen het bewegen, we hoorden het hartje kloppen en half uur later was het weg

geopereerd.

En ja, dat is een enorme dreun natuurlijk.

ja, dat…

Ruth sloeg eigenlijk helemaal dicht en ik…

Ik barste in tranen uit en ja, Ruth ging in de overlevingsstand zo van, o ik moet zo

geopereerd worden.

ja, nou, dat…

Dus ze sloot zich eigenlijk een soort af voor…

…waarvoor ze geopereerd moest worden.

En bij mij drong het meer door.

En dan zie je al dat je een apart spoor opgaat, allebei.

en je beleef het echt op een heel andere manier.

Maar goed, toen is dat geopereerd en natuurlijk naar en zo en verdriet enzovoorts.

Dat was eind april 1999.

En op 1 juni 1999, dus een maand later, ging ik voor het eerst naar de dokter voor kanker.

Ja, dat overschaduwde onmiddellijk dat hele zwangerschapsgebeuren.

En ja, dat was gewoon een hele zware tijd.

En eigenlijk hadden we geen tijd om te rouwen of zoiets dergelijks.

Want er werden andere dingen…

Op een andere manier werd aandacht van ons gevraagd.

En er werd aandacht gevraagd van de operatie en allemaal gedoe- en

naslepen-nabehandelingen van schildklierkanker, wat ik had.

Ja…

Daardoor kwam het rouwen eigenlijk een beetje in het gedrang.

En dat was lastig en moeilijk.

En mijn vrouw zat natuurlijk met hormonen, waar ik eigenlijk helemaal geen begrip voor had

of zoiets.

Ik snapte helemaal niet eens hoe dat werkte natuurlijk.

Zij was van slag door die zwangerschap.

En dan ook nog dat gebeuren van mij eroverheen.

Ja, waar moet je op gegeven moment blijven?

Wat wij de hele tijd wel gedaan hebben, ook al snapten we elkaar niet, we gingen echt een

ander spoor op.

Wij hebben elkaar vastgehouden door gebed, door ons christen zijn, dat verenigd ons enorm.

En we hebben elkaar ook vastgehouden door communicatie.

blijven praten met elkaar.

Dit gaat nog vaak terugkomen in deze podcast, dat weet ik zeker.

Maar blijf praten met elkaar.

Dan hou je elkaar vast, ook al snap je elkaar niet, maar blijf praten.

En dat hebben we ook gedaan en zo hebben we elkaar vastgehouden.

En dat waren inderdaad geen makkelijke tijden.

Ik heb tijden gehad dat ik voor mijn gevoel zo onderhand op sterven lag.

En ja, dan was zij er ook nog.

Zij had ook haar aandacht en liefde en begrip nodig.

En ook dat de kinderloosheid gebeuren, dat was helemaal naar de achtergrond geschoven.

ja,

Klopt, ja.

Door al die behandelingen en toestanden eromheen.

En toen later, toen dat weer een beetje tot rust gekomen was, want het gaat nu gewoon heel

goed met mij, inderdaad is dat al jaren geleden natuurlijk.

Maar goed, we gaan toch weer eens terugkomen op dat hele zwangerschapsverhaal.

Want wat is daar nou eigenlijk gebeurd en hoe zit dat nou eigenlijk?

Hoezo na zeven jaar ineens zwanger, maar dan op verkeerde plek, wat is er aan de hand?

En toen heeft ze een keertje een operatie gehad en de dokter die de buik openmaakte die

zei, wat ik daar aangetroffen heb, dat ziet er heel bar uit, want alles is verkleefd.

En als alles verkleefd zit dan…

dan kan de eileider niet door de buikholte bewegen en kan er geen eisprong.

Met eisprong komt het eitje dan niet op de goede plek terecht.

Het kan niet getransporteerd worden door een ei leider heen.

Ja, dat een beetje technisch verhaal misschien, maar dat is precies wat er gebeurde met

die zwangerschap.

Het eitje was blijven steken.

Toevallig was er een eitje in de eileider terechtgekomen.

Maar het is blijven steken aan het begin van de ei leider, niet verder getransporteerd

naar de baarmoeder.

Dus het zat buiten baarmoedelijk.

Dus het moest weggehaald worden.

Maar nu zeiden ze van ja, de kans op een natuurlijke zwangerschap, die is eigenlijk nul.

Ja, dat was voor ons wel een groot ding.

van ja, oké, kans op een natuurlijke zwangerschap, is eigenlijk nul.

Maar wat dan?

En die verklevingen, zaten in haar buik vanwege een blindedarm ontsteking die ze in haar

jeugd gehad had, die geperforeerd was, dus die gebarsten was.

Dus het hele buik onder de ellende.

En daardoor is alles verkleefd.

Ja, eigenlijk als we dat geweten hadden was vanaf het begin al duidelijk geweest dat ze

eigenlijk niet zwanger had kunnen worden.

Maar ja, het is gegaan zoals het gegaan is en daar moesten we mee doen.

dan krijg je inderdaad de boodschap van ja, je kan eigenlijk niet op een natuurlijke

manier zwanger worden.

En ja, wat moet je dan met je kinderwens?

Dan komen er hele andere vragen om hoek kijken.

Ja, want dat voor vragen kwamen bij jullie om de hoek kijken.

Nou, wat zijn de mogelijkheden?

Nou, mogelijkheid 1 is IVF.

Mogelijkheid 2 is adoptie.

Mogelijkheid 3 is pleegzorg.

Ja, wat ga je doen?

Maar dan komen er nog weer diepere vragen kijken.

Voor ons is het ook een echt een vraag, want we zijn Christen zoals ik al zei.

Wat wil God met ons?

Wat wil God met ons leven?

Natuurlijk komt de vraag dat wij, wie is God eigenlijk, dat die het toelaat in je leven en

dan kom je eigenlijk ook op de vraag van waarom is er leed in deze wereld en zo.

Weet je, daar heb ik ook geen antwoord op, op die vragen.

Ik weet niet hoe dat zit, maar God is God en ik vertrouw hem en ik heb hem lief, maar ik

snap hem niet.

En hij is zo groot.

Ik bedoel het heelal, zeggen we zoiets van een soort oneindig of zoiets dergelijks.

En God is buiten het heelal.

Hij zegt in de Bijbel van, weet je hoe groot is het heelal?

Ik heb het als in mijn handpalm gemeten.

hier, dit, dat is het heelal.

En zo groot is God, zullen wij hem dan begrijpen?

Nee, maar ik vertrouw hem wel en ik heb hem lief.

En nou zo…

staan wij in het leven, maar zo is het ook van ja, waarom wil ik eigenlijk kinderen?

Die vraag komt dan om de hoek ook.

Hoe graag wil ik het?

En wat wil God hierin?

En dan ga je in gesprek met God en Hij is een levende God, Hij geeft ook antwoorden.

En kijk, zoveel jaar geleden, dus meer dan 25 jaar geleden, waren natuurlijk technieken

van IVF, voor zover ons bekend waren, nog heel anders.

Toendertijd was het zo van, we gaan met IVF een aantal eicellen weghalen bij de moeder,

zaadcellen van de vader en dat brengen we bij elkaar en we maken een aantal embryo’s, die

vriezen we weer in en aantal plaatsen we terug.

Ja, dat invriezen van die embryo’s, ik vond dat ethisch gewoon een heel lastig punt.

En Ruth vond dat ook.

Hoewel zij op een iets anders spoor zat als ik.

Nou goed.

We hebben daar niet voor gekozen.

Het had wel een grote kans van slagen, maar we hebben toch gezegd van nee, dat voelen we

ons niet gerust over.

En adoptie en pleegzorg net zo.

Ja, dat klinkt misschien ook al hard, zo van er is zoveel leed in de wereld en je hebt

ruimte en je kan toch, je kan toch doen en je wil graag kinderen en waarom ga je dan nu op

die manier helpen?

Ik heb dit een keertje gezegd in de klas, want ik ben de klas ook best wel open over dit

soort dingen.

Niet dat ik alles zeg tegen die kinderen natuurlijk, maar heb ik een…

keert je een beetje te kort eigenlijk.

Zegt hij, ja, pleegzorg, ja, was ook niet wat voor ons.

En toen was er een jongen in de klas die was er helemaal ontdaan van.

En waarom?

Hij was zelf pleegkind.

En toen had hij zoiets van, ja maar ja maar, ja maar.

Het is juist zo goed als dat gebeurt.

Ik ben zo blij dat ik in een pleeggezin zit.

Ja, ik ben er later nog op teruggekomen bij hem ook en ik heb gezegd van, ja, weet je.

Ik probeer naar de stem van God te luisteren wat Hij tegen mij zegt.

Hij spreekt ook echt.

Hij zegt, nee, dat is niet jouw route.

Dat is niet jouw route, want niet wat ik voor heb met jouw leven.

Ja, dus dan hebben we dat niet gedaan.

Maar ja, dan zit je wel met een leegte en ja, nog steeds ook een beetje hoop wel.

Maar aan de andere kant ook toch wel van ja, je moet toch ook gaan gaan realiseren.

Het zou goed kunnen zijn dat we kinderloos blijven.

Dan gaat die hoop ook weg.

En je zei net zo mooi dat je terug wilt naar die eerste zwangerschap, die

buitenbaarmoedelijke zwangerschap.

Jullie hebben, tenminste, is geconsteerd dat er een hartje was, dat er leven is en dat is

natuurlijk weggeopereerd.

In mijn wereld is het zo, als een hartje klopt dan is er een leven begonnen.

Hoe was dat voor jou?

Het werd vruchtje genoemd, sommige mensen vinden dat ook niet helemaal.

Was het jouw kindje, jullie baby of hoe ging jullie daarmee om daar nog terug te komen?

Ja, goede vraag.

Ook een hele ethische vraag natuurlijk.

En er wordt ook verschillend over gedacht.

Over wanneer is iets nou leven?

En dan, mede in dit verband kom ik ook weer terug op het IVF-verhaal.

Ik geloof dat er leven is op moment van de bevruchting.

Ik ben ook niet een voorstander van het weghalen van leven uit de baarmoeder

Ik kan me voorstellen dat mensen er anders over denken, zeker.

Maar dit is hoe ik er tegenaan kijk en daarom vond ik IVF ook heel lastig.

Kijk, ik vind abortus op sommige momenten ook noodzakelijk.

Mijn vrouw, Ruth, werd niet meer alleen gelaten in het ziekenhuis toen ze zagen dat

buitenbaar moeilijk was.

Een half uur later was ze opereerd.

Want ze zeiden een…

eileider is zo dik als een haar.

Dat gaat enorm uitrekken door zo’n zwangerschap.

Want dat is tien of elf weken.

En ze zeiden van ja, dat gaat barsten.

Dat gaat gewoon gebeuren.

En op moment dat dat gebeurt, krijg je een inwendige bloeding, dan ben je binnen tien

minuten doodgebloed.

Ja, is het kind dood en de moeder dood.

Ja, dan…

Dan zeg ik eigenlijk van ja, dan gaat het leven van de moeder toch voor.

En als dan dat leven van dat kind op zo’n moment beëindigd moet worden, ja dan moet dat.

Maar dat is wel heel erg wrang.

Kijk, ik kon dat besluit eigenlijk niet nemen, het was voornamelijk vanuit het ziekenhuis,

volgens mij was ik het er ook wel mee eens.

Maar het is wel moeilijk.

En ik heb het ook niet meer gezien of zo iets dergelijks ja, klinkt heel gek, met in het

ziekenhuis gebeuren terechtgekomen.

Ja, dat is, maar ook omdat ik geloof ben, ik geloof dat ik mijn kind ook weer tegenkom.

Maar ik ben zo nieuwsgierig.

Dat ik later bij God kom van is het een jongen of een meisje?

En hoe heeft zich, hoe is het?

Ik weet het niet.

Ik ben heel nieuwsgierig.

Ja, maar er ook iets in je intuïte of in jou die zegt van nou volgens mij was de jongetje

over een meisje.

iets wat.

Nee, nee.

Ja, ik denk altijd dat ik ik dat ik zeven jongens heb.

Maar goed, dat is ook maar wat ik denk en of het waar is.

Kijk, dat weten we natuurlijk niet.

ja.

Nee, nee, nee, nee, nee, nee.

Maar ik heb de vaste hoop dat ik daar nog een keer achter kom.

Ja, ja, wie weet.

Ja, maar hebben jullie dat ook nog gekoesterd?

Want het is toch leven geweest in de buik van Ruth?

Kijk, aan de ene kant zeg ik sta met lege handen.

Ik ben vader, zo zie ik mezelf.

Maar mijn kind is hier niet.

kijk, het verdriet wat ik nu ook voel, dat is wat ik nog heb.

En dat koester ik.

en dit is precies ook de liefde die je daarvoor hebt, als je mij vraagt.

Ja, kijk we hebben ergens nog een of ander echo fotootje.

Dat is, dat is een houvast, maar dit zal ik meedragen.

Ja.

Goh, wat mooi dat je dit zo echt met volledig open hart wilt delen, Albert.

Wow.

Hey, maak me ook even stil, man.

Zo zie je zoiets, iets wat in de buitenwereld niet zichtbaar is, wat maar 10, 12 weken is.

Dat toch zo voelbaar kan zijn.

Ja, nu is het rouw en die rouw die mag er zijn.

En ik vind het ook fijn dat ik het heb.

Dan heb ik tenminste nog iets.

Ja.

Ja.

want je hebt heel mooie haakjes zo even richting rouw, want wat is rouw voor jou dan?

Als we het hier hebben over dit specifieke thema, dus niet dat er iemand dood gaat, over

de onvervulde kinderwens en datgene wat jullie gebeurd is in dat ziekenhuis in 1999.

Nou ja, ik liet er nu net iets van zien, van rouw, of nou ja liet zien.

Ik duw nu niet op een knopje ofzo ervoor, maar als dat aangeroerd wordt dan ja.

rouw komt in een heleboel gedaantes tot je, en die komt ook op momenten die je niet

verwacht.

Of die die je soms niet verwacht.

Kijk, rouw kan ook komen bij een kraambezoek.

En kijk, wij hebben een aantal stelregels altijd gehad samen.

Inderdaad, we hier altijd veel over gepraat.

Maar de stelregel die we ook gehad hebben, en we kunnen ook niet anders.

Je merkt ook aan mij, ik ben gewoon openhartig hierover, maar ben ik naar iedereen, niet

iedereen die het wil of niet wil horen.

als ik erover praat, dan praat ik gewoon over.

Klaar.

en dan hou ik ook geen dingen achter of zo.

Maar dat is een punt.

We zijn altijd open geweest, ook naar onze omgeving.

We kennen ook voorbeelden van mensen die dat niet zijn.

Ja, dan ik zou stikken in mezelf.

En Ruth ook.

Maar we zijn altijd open geweest.

Dat is één.

En twee, we hebben ook altijd de stelregel gehad en die vinden we ook weer in de Bijbel

terug.

Dat is wees blij met te blijden.

en treurt met de treurende.

Dus zet je hart open voor degenen die vreugde hebben en zet je hart open voor degenen die

treuren en treur mee.

Maar wees ook blij met de blijden.

En dat is niet altijd makkelijk natuurlijk.

Kijk, ik ben zat op kraambezoek geweest en dan merk je gewoon dat de mensen iets hadden.

Oh, maar ik gun het jou ook zo.

En dan krijg je zo’n kindje in handen gedrukt.

Nou, ik was er niet altijd van gediend, maar niet altijd was er plaats voor binnen mijn

emotie, maar.

aan de andere kant denk ik, nou, ik mag dit vasthouden.

Dat ook weer iets wat ze mij gunnen.

En dat vind ik dan zo lief dat de mens ook zo, ja, zo, meeleeft.

Zo van ja, we doen wat we kunnen.

We gunnen jou.

ook, dus hou even vast en zo.

En dan koester ik dat ook.

Dan koester ik zo’n kindje even maar ik geef ze weer terug en ik sta met lege handen.

Dus aan de ene kant heb je het van ja je bent blij met hun, wat fijn dat het allemaal goed

gaat, dat is een leuk kindje enzovoort.

En je geeft het met tranen in ogen terug.

En dan zit dat naast elkaar.

De blijdschap voor de ander, het verdriet van jezelf, dat heeft dan naast elkaar een plek

in die gedaante kan een rouw tot je komen.

Kijk, ik ben nu natuurlijk op een leeftijd dat ik makkelijk opa had kunnen zijn.

En mensen in mijn omgeving zijn ook al opa en oma.

Ik niet.

Een tijdje geleden was er een man en die zei tegen mij, ja jullie hebben geen kinderen hé.

Hij zei mijn dochter die worsteld hier ook mee en ja dat is een moeilijk gebeurenis.

Hoe kijk jij hier nou op terug?

Ik zeg, die vraag overviel mij.

En ik denk, wat?

Hoe kijk je hier op terug?

Ik denk, jij denkt dus…

dat het iets is wat op een gegeven moment klaar is, waar een punt achter staat.

Maar ik zei, Gerrit…

gaat nooit over.

Ik kijk er niet op terug, maar ik zit er middenin.

Ik had nu al opa moeten zijn, maar ik word nooit opa.

En zo kan het tot je komen.

En kijk, er zijn ontzettend lieve mensen in onze omgeving.

Daar ben ik zo blij mee.

Een tijdje geleden werd er een dochter van vrienden die werd 21.

Er was een 21-dinner.

En ze zei, oom Albert, ik zou het zo fijn vinden als u zou willen koken.

Ik kook ook graag en ik kook thuis ook altijd.

Maar, wilt u helpen om dat 21 Dinner te koken en daarin bezig te zijn?

Nou, dat doet me heel veel goed.

Dat ook zo’n meisje aan mij denkt van, nou, ik zou het hem ook zo gunnen.

En ze zei, ja, want u bent mijn bonuspapa.

Nou, dat is fantastisch.

En daar ben ik zo blij om en dat doet me zo veel goed.

En dan wil ik niet blijven steken in het oh, wat erg dat ik dat toch niet heb.

Maar dan ben ik blij dat zo’n meisje mij erbij betrekt.

En daar verheug ik me in.

Daar geniet ik dan van.

En is aan de ene kant rouw van ik zal nooit mijn eigen kind kunnen.

Ander kant een vreugde dat mensen ook zo dichtbij je komen.

en zo in je je wereld gaan staan.

Maar dat is al iets van rouw.

Maar je gaat dat merkt nu je gaat door verschillende fases heen.

Eerst is rouw van geen zwangerschap, dan rouw van geen kleine kinderen, rouw van geen

pubers, rouw van geen 21 dinner inderdaad.

Ja.

zus van dat bewuste meisje, dat is een gezin hier bij ons van het dorp, en drie meiden en

die jongen, die zijn heel erg op ons gericht en inderdaad we zijn een soort bonus ouders

voor hun.

Een meisje van hun die had een gala aan eind van de middelbare schoolperiode.

Oom Albert, wilt u in de auto rijden?

Nou, dat doe je alleen voor mensen die je belangrijk vindt, maar.

Die vraag je daarvoor.

Het vind ik van hele eer dat ze dat vraagt en dat vind ik dan zo fijn.

En aan de ene kant kun je zeggen van ja, heb dan, ik zou dit van mijn eigen kind nooit

hebben, maar aan de andere kant verheugt het me ook weer.

Maar het ook wel iets van rouw.

Andere mensen van rouw, zoals bijvoorbeeld kinderen van mensen om ons heen gaan trouwen.

Ja, dat zal ik nooit mijn kind weggeven om maar zo te zeggen.

Dat gaat niet gebeuren.

Maar dat is ook weer een teken van rouwen.

Aan andere kant ook weer vreugde van ja, zij mogen dat wel beleven.

ik vind het zo belangrijk, en zo kan ik nog een tijdje doorgaan van die fasen, maar ik

vind het zo belangrijk om ten eerste te bedenken, ik ben geen slachtoffer.

Ik heb mijn leven, dit is leven waar ik het mee moet doen, waar ik het mee wil doen en

daar wil ik voor gaan.

Ik ga een ander niet belasten, en zo van, ja, jij hebt nu wel een kind, maar ik heb dat

niet.

En dan is gelijk een heel stuk vreugde weg.

Ik ga iemand anders zijn vreugde niet afnemen.

Maar ik ga erheen en ik ga er met tranen in mijn ogen heen en soms met bezwaard gemoed,

maar ik ben blij met de blijde.

En dat is geen trucje of zoiets dergelijks, maar dat is mijn diepe motivatie ook van…

ben geen slachtoffer en ik ga mijn verdriet niet afreageren op anderen ofzo.

Dat is van mij en dat moet ik zelf dragen en zijn mijn schouders waar het op gelegd is en

niet de schouders van een ander en ik geef dat niet weg.

En ik ga ook niet anderen ermee belasten.

Want anders kan het ook niet dragen, dan word je ook weer teleurgesteld.

Je wordt altijd teleurgesteld in anderen daarin.

Ja, er is maar één die verantwoordelijk is voor jouw eigen verdriet en dat ben je zelf.

Ik vind het heel mooi hoe jij dat verwoordt.

Ik zeg dan zelf meestal, je kunt niet kiezen wat je overkomt in het leven, maar je kunt

wel kiezen hoe je daar ermee om gaat.

Dus zoals jij dat zegt, kiezen voor slachtofferrol, kun je doen.

De vraag is hoe leuk is wordt je leven dan?

Of dat je zegt, oké, dit is mijn verdriet en dat draag ik gewoon op mijn eigen schouders.

Ja, zoals ik ook wel zeg, waarschijnlijk.

Ik weet niet of het waar is.

We krijgen allemaal het lot wat we aan kunnen.

Weet hoe jij daarin staat?

Als Christen staat er inderdaad ook zo in, God zegt in de Bijbel, je krijgt geen zwaardere

last dan je kunt dragen, En hij is er om je kracht te geven om die last te dragen.

Maar wat ook in de Bijbel staat ook, in 2 Corinten, staat waarom overkomen ons deze

moeilijkheden.

Dat is best wel een goede vraag natuurlijk.

want kijk mijn vrouw is nu ook kanker en die is er net voor behandeld en gaat op zich

goed, maar ik bedoel, overkomen ons allerlei dingen en ik heb nog niet de helft verteld

wat er nu al gebeurd is, maar, waarom overkomt ons dit?

Dat we ons…

dichter naar God toe bewegen, dat is één.

En twee is ook, dat wij anderen kunnen troosten met de troost waarmee we zelf getroost

zijn.

En dat vind ik het hele mooie.

Want wat merk ik hierdoor ook, dat mensen naar ons toekomen.

Er zijn al een paar collega’s naar me toegekomen.

Die zeiden, Albert, wij kunnen ook geen kinderen krijgen.

En er zijn vrouwen die komen naar mij toe.

En ja, daar praat je niet makkelijk over.

Maar dan heb je ineens heel openhartig gesprek over iets wat ik begrijp, wat zij begrijpen

en wat verder niemand begrijpt bij ze spreken.

Bijna niemand.

als je het mee meegemaakt is het minder makkelijk te begrijpen.

Ja, ja.

En kijk, ik wil ook oog hebben voor mensen die in een andere positie zitten.

Kijk, mensen die alleen zijn, die zullen ook nooit kinderen krijgen.

Maar goed, we hebben het nu binnen bepaalde kaders natuurlijk, maar ik ben niet de enige

die in zo’n positie zit, maar ik ben wel degene die verantwoordelijk is voor hoe ik ermee

omga.

Plus dat ik wat ik hierin leer ook kan delen met anderen.

Dat is ook waarom ik hier zit in die podcast natuurlijk.

Ja, ik denk dat je met hoe je verhaal deelt, omdat jullie wat langer geleden is.

Volgens mij ben je topscorder qua leeftijd nu.

Nee, maar mooi hoe je zegt over het stuk van opa worden, dat had ik nog niet gehoord.

denk ja, dat zijn natuurlijk wel lessen.

Ja, je kunt het niet weghalen bij iemand, maar wel van hey, dat zijn gewoon die fases van

de rouw en gekoppeld aan de levensfases inderdaad.

die je meeneemt en ik denk dat dat heel inspirerend is.

Dat mensen zeggen, ja, dat is helemaal niet gek, zo is dat gewoon.

Nou ja, ik had mezelf ook nooit gerealiseerd.

Maar mede door die vraag van die ik het zei van die man die mij stelde, hoe kijk je nou

terug, dacht ik van, maar ik zit er middenin.

Alleen het heeft een ander gezicht.

En dat is heel goed om je te realiseren.

kijk, er zitten natuurlijk ook…

Ja, is misschien wel lastig voor een aantal mensen om te zeggen, maar aan geen kinderen

hebben, zitten ook weer voordelen.

Ik bedoel, je hebt een stuk vrijheid en zo, dat is evident.

Maar je kunt ook een functie hebben voor mensen die anderen niet kunnen hebben.

Kijk, als je kinderen hebt, dan heb je toch ontzettend druk, vaak.

Wij hebben het in die zin…

veel minder druk.

Maar wat gebeurt er?

Een aantal jongeren uit onze omgeving komt naar ons toe om voor eens even een praatje en

praat maar ook raad.

Zo van ja wat moet ik doen?

Er wordt niet vaak zo heel concreet gevraagd maar je gesprek komt dan op dingen en dan

gaat het zo en dan kun je de functie vervullen zoals het dan genoemd wordt van bijouder.

Je hebt toch op een bepaald manier een ouder rol, al ben je niet de ouder van de kind,

maar bent de bijouder.

De kinderen gaan dan op bepaald leeftijd minder makkelijk naar hun eigen ouders toe, maar

ze willen wel graag volwassenen om mee te praten.

Nou, dan komen ze regelmatig bij ons terecht.

En dat vinden we heel fijn om te doen.

En dat was heel gaaf.

als jongeren dan toch hun vertrouwen geven en over best wel tere dingen of moeilijke

dingen praten en dingen delen, hun vertrouwen schenken, dat vind ik gewoon prachtig.

Zo vervul je toch op een hele andere manier de vader of de ouder rol in deze wereld.

Zo voel ik dat ook tenminste.

Dat is wel herkenbaar hoe je dat zegt.

Ja, en een tijdje geleden, belde er een van de meiden op en zei, oom Albert, mijn fiets is

kapot en ik sta daar en daar, zou u me alsjeblieft kunnen komen halen?

En Ruth zei van, ja, maar ja, jij moet nog dit en dat doen en ik krijg het veel te druk.

En ik zei, weet je, laat mij het nou maar doen.

Laat mij alsjeblieft een beetje vaderen.

Nu kan ik dat een keertje doen.

Ik kan mijn eigen kinderen niet ophalen of wegbrengen ergens heen.

Laat me alsjeblieft een beetje vaderen.

En zo zie ik dat dan ook en geniet ik er ook van.

Ja, ik moet even denken aan het appje wat we vorige week stuurden.

Jij was met je auto aan het spelen.

Ja, dat doet hij ook mensen hoor.

Hij was in de sneeuw aan het spelen met auto.

Je kent dat wel, een beetje driften en zo.

Zaterdag had mijn buurjongen mij gevraagd, heeft zijn eerste auto gekocht.

Een oude Volvo met achterwielaandrijving.

We waren nog geen 5 kilometer onderweg en kwamen een stuk sneeuw tegen.

Ik denk eerst even dat ding in de rondte draaien.

Maar

Waar het natuurlijk om gaat is dat ik met die buurjongen, dat vind ik ook fantastisch.

Zo’n jongen die heeft z’n rijbewijs nog niet, maar gaat wel zijn eerste auto kopen.

Dat zijn ook van die momenten als 21 Dinner, en noem het allemaal maar op.

Maar van die magische momenten, ja, daar geniet ik ook helemaal van.

Ja, dat is prachtig.

Een van die meiden ook weer, die had een filmpje gezien van mij, dat ik met de auto aan

het driften was in de sneeuw.

Die zei oh, ik heb een Suzuki Jimny, zo’n oud barreltje weet je wel, vier wiel

aandrijving.

Zullen we een keer samen gaan?

Is prima.

Ja, dat is heerlijk.

Lekker te scheuren allebei met zo’n auto.

Dat is prachtig.

lol, mooie momenten samen beleven.

dat zijn gewoon mooie momenten.

kijk, heb het nu over die meiden telkens.

Die laten mij heel erg toe in hun leven, er zijn natuurlijk ook anderen met wie dat

gebeurt.

Maar dit is even om het voorbeeld een beetje klein te houden, zo te zeggen.

ja, ja, nee, zo is het, ja.

Hoe was de reactie bijvoorbeeld dat jullie komen bij je uit een groot gezin?

Maar hoe waren de reacties van jullie broers, zussen en ouders hierop of andere mensen in

jullie omgeving?

Heb je ook weleens hele onbeholpen dingen gehoord of was het juist heel warm?

Hoe was dat voor jullie?

Ja, ik heb zat onbeholpen dingen of lompen dingen gehoord.

En ja, weet je, dat zijn ook weer dingen die je gewoon moet dragen.

En daar kun je mensen hard om gaan vallen.

Mensen gaan er zo vanzelfsprekend van uit dat je kinderen kunt krijgen of dat je kinderen

zal krijgen of dat je kinderen hebt.

Pas geleden was ik nog ergens en zei iemand van, ja ik zag je daar zitten met je zoon.

Dat is een snelle conclusie.

Ik zeg ik heb helemaal geen kinderen.

Oh je zat er zo naast, ik denk dat was je zoon.

Nee, goed maar dat soort dingen.

ja, ik heb geleerd

dat als er zoiets gebeurt, dan moet je dat gewoon dragen.

Iets anders zit er niet op, want anders ga je de zieligheidskaart spelen en dat dat helpt

niemand.

Twee is, wij hebben dit altijd gedeeld, we zijn er open over geweest en

Onze omgeving is gewoon eigenlijk altijd heel lief ons geweest.

Ruth heeft heel veel op neefjes en nichtjes gepast.

En dan moesten die moeders werken en prima.

Dat was aan de ene kant voor die moeders een uitkomst.

Aan andere kant was ook eigenlijk altijd voor die moeders zo en ook die vaders natuurlijk,

van ze gunnen ons om mee te genieten van hun kinderen.

En dat is zo vaak gebeurd.

En wij hebben ook vaak mensen bedankt.

Dank je wel dat ze mogen meegenieten van je kinderen.

En die vader van die meiden wat ik net zeg, heb ik het ook concreet tegen gezegd.

Ik zeg, ik vind het zo fijn dat ik mag genieten van jouw kinderen.

Hij zegt geniet er lekker van.

Doe maar.

Nou, dat vind ik dan fantastisch.

Dan hoef ik ook in die zin…

Ja, je houdt natuurlijk alles binnen proportionele, maar ik hoef wel geen grenzen te

hebben daarin.

Ik hoef niet te denken, wat denkt die vader erover of zo?

Maar ik laat het gewoon lekker gebeuren.

En zo staan mensen om ons heen dat ze ons willen laten meegenieten.

Maar wat ook hele mooie dingen zijn.

Hoe vaak is het niet gebeurd dat mensen naar ons toe kwamen en zeiden van…

Ik ben weer zwanger en we dachten van we zeggen het eerst even tegen jullie.

Dan weet je het alvast en we gaan het morgen volgende week of weet ik veel, gaan we tegen

de familie zeggen.

Maar jullie weten het dan alvast.

Misschien overvalt het je of hoe dan ook, maar we vinden fijn dat jullie het alvast weten.

Nou dat is gewoon heel lief.

ook kan het raken inderdaad,

Nou, het is niet zozeer ingegeven door medelijden maar eigenlijk de echte oude betekenis

van het woord medelijden, mee-lijden.

Mensen lijden mee en ze proberen dan te doen wat ze kunnen.

Soms gaat het op een heel onbeholpen manier, maar ontvang het dan toch maar, zou ik willen

zeggen, als het bij jou gebeurt.

Ik geloof ook wel dat ze dat zeggen voor hun een goede reden.

Misschien dat je die niet direct kunt zien, maar wel vanuit een goede bedoeling.

Ja, en soms zijn mensen onbeholpen erin.

Ja, dan zijn het maar zo.

Maar aan andere kant, meeste mensen die zijn daar niet zo onbeholpen in, maar ze weten

gewoon soms niet wat ze moeten zeggen.

Prima.

Dat is ook goed.

Dat reken ik ook goed, zeg maar.

Maar vaak dan hebben mensen gewoon echt, dan lijden ze met je mee en zeggen ze hier,

joh…

geniet mee voor zover het kan.

Maar we weten ook dat het jullie moeilijk is, dat het lastig is en we willen gewoon even

zeggen dat we dat weten en dat we daar aan denken.

Nou, dat vind ik heel erg lief en dat maakt het voor mij ook weer makkelijker om blij te

zijn met de blijden.

Ja, en het is maar heel simpel wat ze zeggen, dat het maar één zinnetje is van, hé het is

misschien niet makkelijk voor jullie of hoe ze het ook maar zeggen.

Gewoon heel kort even dat het wordt benoemd.

Dat kan in ieder geval voor mij ook een heel groot verschil maken.

O ja, het wordt wel gezien

Nee precies, het wordt gezien, het wordt opgemerkt en dat doet goed.

Maar nogmaals, ik ben geen slachtoffer als het niet opgemerkt wordt.

Ja, dat is waar je in moet bewegen, maar dat zorgt er alles bij elkaar voor dat ik me een

heel gelukkig mens voel.

met verdriet.

Ja, en dat, ja, dat mag er allebei zijn.

Ja mijn slogan is altijd, dat verdriet en vreugde op een gezonde manier naast elkaar mag

bestaan.

Maar ja, zoals jij het zegt, dat klopt precies.

Officieel is mijn laatste vraag altijd, wat zou je anderen mee willen geven?

Deel dingen, praat erover en dat is voor twee dingen belangrijk.

Kijk, jouw omgeving wil ook weten wat er aan de hand is, wat er gaande is.

En jouw omgeving wil ook

de gelegenheid krijgen om mee te leven en om mee te lijden.

En hoe geef je die gelegenheid?

Dat heb ik gemerkt in de kinderloosheid, maar ook in ziekten en zo.

Geef informatie.

En je hoeft niet alle ins en outs te vertellen, maar geef informatie.

Zeg wat je bezighoudt, tot op zekere hoogte natuurlijk,

Zeg dingen.

Want als je informatie geeft, dan geef je mensen de gelegenheid om mee te leven.

Als je geen informatie geeft, dan weet je inderdaad niks.

Maar als je weet dat je toegankelijk bent, dat je open bent erover, dan durven mensen ook

veel eerder iets over te zeggen tegen je.

Dan hebben ze niet zoiets van, ik moet op eieren lopen ofzo.

Nee, want je praat er gewoon over.

Dat is een hele belangrijke.

Daardoor…

hou je mensen in je omgeving vast, maar ook je partner.

Dat zo belangrijk dat je daar ook mee blijft delen.

Ook wat je bezig houdt en dat de ander het ook naar jou doet.

En verder, het lucht ook je eigen hart als je erover praat.

Je sluit het niet in jezelf op, maar het komt eruit en dan komt er lucht bij en als er

lucht bij komt dan geneest het.

En geniet van de dingen die je wel hebt, zou ik zeggen.

Want er zijn ook een heleboel mooie dingen.

En er verdriet mag er zijn.

Maar laat dat niet de mooie dingen ook overwoekeren.

Dat heb je heel mooi gezegd.

Albert, ontzettend bedankt voor jou openheid, en dat je dit allemaal met ons wilde delen

en ook ons inspireren.

ja, ontzettend bedankt.

Fijn dat je er was.

Heel graag gedaan.

vond het een eer om hier aan mee te mogen